Międzynarodowy Dzień Wózka Inwalidzkiego

Każdego roku 1 marca obchodzimy Międzynarodowy Dzień Wózka Inwalidzkiego, aby uhonorować  ich pozytywny wpływ na osoby niepełnosprawne. Doceniamy ich determinację i osiągnięcia jakie stawiane  są przed tymi osobami  każdego dnia. Jest to również okazja, aby docenić bliskich, którzy wspierają osoby na wózkach inwalidzkich  na wiele sposobów. To dzień, w którym trzeba uświadomić sobie, że są miliony ludzi, którzy potrzebują wózków inwalidzkich, ale nie mają do nich dostępu.
Międzynarodowy Dzień Wózka Inwalidzkiego został zapoczątkowany przez Steve Wilkinsona w 2008 r, który większość swojego życia spędził na wózku inwalidzkim. Zawsze dążył do życia z postawą „mogę to zrobić” i dorastał, marząc o tym, by zmienić życie innych ludzi. Chciał uczynić świat bardziej dostępny dla innych użytkowników wózków inwalidzkich i osób o niestandardowych potrzebach.  
W Polsce od 2012 roku obowiązuje Konwencja ONZ o prawach osób z niepełnosprawnością , mówiąca że osoby z niepełnosprawnością mają prawo do uczestniczenia w życiu społecznym na równi z osobami pełnosprawnymi. Otwiera to osobom z niepełnosprawnością ogromne możliwości.
Bardzo często dorośli a przede wszystkim  dzieci poruszające się na wózkach postrzegane są przez otoczenie jako osoby zależne. Niejednokrotnie przez brak wiedzy praktycznej wyręczamy je w czynnościach, które mogłyby wykonać same, nieświadomie ograniczając ich samodzielność.
Dlatego ważne jest przestrzeganie pewnych  zasad w kontaktach z osobą na wózku inwalidzkim:
– Często, zupełnie nieświadomie, dzieci na wózkach w szkole są postrzegane jako nieszczęśliwe i wymagające stałej uwagi oraz nieustannej opieki. Taka postawa utrudnia im drogę do osiągnięcia jak największej samodzielności. Dobrym rozwiązaniem jest traktowanie osoby niepełnosprawnej dokładnie tak, jak w danej sytuacji zostałaby potraktowana każda inna osoba.
– Pytaj, zanim pomożesz… To najczęstsza przyczyna skarg osób niepełnosprawnych w kontaktach międzyludzkich. Dzieci na wózkach lubią czuć się sprawne! Chcą i potrafią zrobić wiele rzeczy samodzielnie. Nie ma potrzeby ich wyręczać. Przed udzieleniem pomocy należy więc zapytać, czy jest ona rzeczywiście potrzebna.
Rozmawiając, patrz w oczy… To jedna z podstawowych zasad skutecznej komunikacji (z każdym, również z osobą niepełnosprawną). Dzieci poruszające się na wózkach często czują się „niewidzialne”. Rozmawiając z nimi warto więc schylić się czy kucnąć, aby wzrok znalazł się na poziomie rozmówcy. To bardzo ważne!
– Rozmawiaj bezpośrednio z zainteresowanym… Dzieciom niepełnosprawnym często towarzyszy opiekun. Trzeba pamiętać, że chcąc porozmawiać z dzieckiem na wózku, należy zwracać się do niego, a nie do opiekuna – nawet, jeżeli jest potrzebna jego pomoc.
– Nie decyduj za kogoś… Niepełnosprawny ruchowo uczeń nie powinien być pomijany w różnych aktywnościach szkolnych. Nawet jeżeli nauczycielom  wydaje się niemożliwe uczestnictwo osoby niepełnosprawnej w jakiejś aktywności, to do niej powinna należeć decyzja. Każdy musi mieć szansę odmówienia i samodzielnego decydowania we własnej sprawie.
– Wózek inwalidzki to nie zabawka… Należy mieć na uwadze, że jest on integralną częścią przestrzeni osobistej niepełnosprawnego. Nie można się opierać o czyjś wózek inwalidzki, przytrzymywać się go, ani nawet dotykać tego sprzętu bez wyraźnej zgody czy prośby osoby, która z niego korzysta. To niegrzeczne i lekceważące.
ZAPAMIĘTAJMY!!!
Osoba niepełnosprawna poruszająca się  na wózku inwalidzkim to zwyczajny człowiek,  który ma uczucia, talenty, ambicje, różne potrzeby i bardzo chce żeby go normalnie traktować.
Materiał przygotowała: Sylwia Kałużna