Czy wiem co to jest liberatura?

W dniu 23 października 2018 roku w czytelni Bursy Szkolnej odbyło się spotkanie pt.„Czy wiem co to jest liberatura?”. Celem spotkania było zapoznanie wychowanków z nowym rodzajem literatury, w której tekst i materialna forma książki tworzą organiczną całość, a wszelkie elementy, w tym również niewerbalne, mogą być nośnikami znaczenia. Termin liberatura pochodzi od łacińskiego słowa liber – książka, wolny. Podczas spotkania młodzież dowiedziała się, że czytelnicy liberatury mają do czynienia z dziełami, które mogą mieć dowolny wygląd, dowolną postać i być zbudowane z dowolnego materiału. W praktyce oznacza niekiedy radykalne odejście od tradycyjnej budowy książki. Jednym z najciekawszych dzieł budowy takiej książki jest eksperymentalny tom, który łączy poezję i kombinatorykę napisany przez Raymonda Queneau. Twórcą i promotorem liberatury jest Zygmunt Fajfer, który w 1999 roku wskazał na konieczność zrewidowania podstawowych pojęć literaturoznawstwa, takich jak „tworzywo”, „forma”, „dzieło literackie” czy „książka”. Myśl tę rozwinęła Katarzyna Bazarnik, która uważa, że poprzez obcowanie z książką można mieć dużo doświadczeń takich jak: dotykanie, kartkowanie, wąchanie papieru, zaginanie stron. Istotny jest też kształt książki, ilość stron, układ typograficzny, gatunek papieru. Przykładami dzieł liberatury są następujące tytuły: Zenon Fajfer „Spoglądając przez ozonową dziurę, Raymond Queneau „Sto tysięcy miliardów wierszy, Katarzyna Bazarnik i Zenon Fajfer „Oka-leczenie, (O)patrzenie oraz Bryan Stanley Johnson „Nieszczęśni”. Wychowankowie wzorując się na podobnej logice stworzyli własną książkę. Pisali zdania na pociętych paskach i dowolnie łączyli je ze sobą. Takie manewrowanie wersami sprawiło, iż młodzież tworzyła swoją wersję dzieła. Wieczorne spotkanie dostarczyło wychowankom wartości kształcących i poznawczych. Była to niesamowita przygoda i doznania czegoś, czego nie znamy z realnego życia.
Spotkanie zorganizowała pani Mirosława Greber.